Ας μιλήσουμε για ταινίες

Επειδή βαριέμαι να τα χώσω στην κυβέρνηση ή στους μπάτσους, θα μιλήσω για ταινίες και γενικά για σινεμά. Το σινεμά αυτής της χώρας, έχει απίστευτα καλές ταινίες, όπως καί απίστευτες πατάτες δίχως νόημα ή κοινωνικό μήνυμα, αλλά σε σχέση με το παγκόσμιο σινεμά, είναι μια σταγόνα στον ωκεανό. Το σινεμά. ξεκίνησε στην Γαλλία, όταν οι αδερφοί Lumiere ανακάλυψαν έναν τρόπο να λαμβάνουν πολλές φωτογραφίες το δευτερόλεπτο και να της προβάλουν, δημιουργόντας την ψευδαίσθηση της κίνησης. Σύντομα αυτή η τεχνική υιοθετήθηκε απο πολλές χώρες και σε αρκετές περιπτώσεις χρησημοποιήθηκε για προπαγάνδα (+1 στο καρο γι'αυτο). Πλέον στις μέρες μας, υπάρχει το φαινόμενο Hollywood στην Αμερική, οπού ένα απλό βουνό, έγινε το διασημότερο μέρος στην γή, για τον πολύ απλό λόγο οτι έχουν στηθεί τα μεγαλύτερα studio παραγωγής ταινιών στον κόσμο, με μία επιχείρηση που αποφέρη δισεκατομμύρια τον χρόνο. Η απλή λογική της αμερικανικής ταινίας, είναι η εξείς: Πάρε ένα πολύ απλο σενάριο, που να μην είναι προτότυπο, αλλα απλώς ενδιαφέρων, εμπλούτισε το με σκηνές δράσης με όπλα και καταστροφές για να αρέσει στους άντρες, βάλε έρωτα, κανα γάμο, για να αρέσει στις γυναίκες, βάλε και λίγο σεξ να αρέσει σε όλους. Μετά βρές πολύ γυμνασμένους υθοποιούς με μπράτσα του στιλ Duke Nukem και μ**νάρες που να δουλεύουν στο τοπικό παγωταντζίδικο, βάλε λίγο χλιαρό χιούμορ στούς διαλόγους, γύρνα την ταινία, διαφήμησε την ως την υπερπαραγωγή του αιώνα και έβγαλες τα λευτά σου, καταστρέφοντας την όποια υπόληψη θα μπορούσες να έχεις σε άλλη χώρα εκτός αμερικής.

Ο μέσος αμερικανός είναι πολύ ποιο ηλίθιος απ'τον μέσο ηλίθιο ευρωπαίο (λόγου χάρη εθνικιστή ελληνα*) και καταπίνει σοριδόν ότι του προσφέρουν μαζί με κοκα κόλα και ποπ κόρν. Δεν σάς κάνει εντύπωση που ένα αμερικανικό θρίλερ είναι ότι πρέπει για αν δε σε πιάνει ύπνος (μαζί με λίγο χαμομήλι ειδικά), ενώ ενα γερμανικό ψυχολογικό/ντεντεκτιβίστικο θρίλερ, σε κρατάει σε αγωνία; Μήπως είναι η κουλτούρα που έχουμε συνηθήσει; Απο αμερικανικό θρίλερ σε αμερικανικό θρίλερ δεν βρίσκεται παντα ένα συνηθισμένο-και-βαρετό-όσο-δεν-πάει μοτίβο; Ε λοιπόν όταν συνηθίσεις αυτό το μοτίβο, ξέρεις πού να περιμένεις βία, ποιός το έκανε το έγκλημα, ακόμα και αν θα πεθάνη ο πρωταγονιστής στο τέλος. *το ψίνω καμμία άλλη φορά να κάνω σύγκρηση αμερικανού με έλληνα εθνικιστη Ο λόγος ( (έξυπνών,που θα σε προβληματίσουν) / (αποβλακοτικών, που θα σε κάνουν ακόμα ποιό ριχό) ) ταινιών, είναι κατα πολύ μικρότερος στην αμερική, απλώς και μόνο γιατι το σινεμά έχει γίνει βιομηχανία με την full ένοια του όρου. Θα μου πείτε τώρα ποιό είναι το πρόβλημα μου με την αμερικανική κουλτούρα, που κανονικά θα έπρεπε να με αφίνει παγερά αδιάφορο. Το πρόβλημά μου, εγκείται στα εξής δυο: 1.Η αμερικανική κουλτούρα, έχει μεγάλη απήχηση στην ευρωπαική νεολαία και δή στις χαζοθεωριτικούλες ( ουσ. γεν.θυλ. χαζο-θεωριτικούλα: Το θύλαιο το οποίο στο λύκειο θα ακολουθήση την θεωριτική κατεύθηνση κυρίως λόγο του ότι πολλά απ'τα θύλαια του άμεσου περίγυρου της θα πάνε και επίσης θα επιλέξη να εισαχθεί στην φιλοσοφική σχολη χωρίς να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για θεωρίτικα μαθήματα γία τον ίδιο ακριβώς λόγο που περιγράφθηκε και πάνω ). 2.Μέσα σε μία αμερικανική ταινία και κυρίως σε καιρό πολέμου, κρύβεται μια τεράστια δόση προπαγάνδας. Γενικά όμως η Αμερική είναι η χώρα των μεγάλων ταχυτήτων και τον μεγάλων πραγμάτων (όπως οι ουρανοξίστες και τα αυτοκίνητα που καίνε μισό λίτρο βενζίνης ανα μέτρο ( +1 στο κάρο) ). Μερικά γρήγορα πράγματα που βλέπει κανείς στην αμερική , είναι η γκόμενες ( την συναντάς καταλάθως το πρωί, πιγαίνετε για φαγητό το μεσημέρι και το βράδι την πηδάς , σε μια βδομάδα χωρίζετε, αλλίως σε 1 μήνα παντρεύεστε ), το φαγητό , και γενικά οι άνθρωποι που δείχνουν σάν να παίζουν τους κομπάρσους στο κογιανισκάτσι (προτείνο να την δήτε την ταινία αυτή). Επειδή αρκετά σας κούρασα και πιστεύω οτι πιάσατε το νόημα, θα κλείσω, λέγοντας οτι υπάρχουν πραγματικά κάποιες (κυρίως παλίες) αμερικανικές ταινίες που αξίζει να δείτε. Το citizen kane, για παράδειγμα, είναι ένα αστέρι στην ιστορία του παγκόσμιου σινεμά. Το american beauty, άξιζε κάθε ένα απ'τα όσκαρ που πήρε. Το matrix ήταν μία τριλογία που μπορεί να μήν εδραίωσε την Ε.Φ. αλλά θα τού απέδιδα ένα μεγάλο μερίδιο. Και για να μήν αφίσω απέξω τα καρτούν, θα συμπεριλάβω το "The Brave little Toaster" που εγώ προσωπικά δεν μπορό παρα να παραδεχτώ οτι όντας 18 χρονών, είναι απ'τις καλύτερες ταινίες που έχω δεί ποτε μου, σε όρια που να ξεφέυγει απ'τη παιδική φαντασία και να γίνεται ενας ολόκληρος κόσμος. Αυτά αγαπητό μου κοινό. Μείνετε συντονισμένοι για περισσότερες μαλακίες p.s. υπάρχει μια αμερικανικη ταινία δράσης τελικά που να μάρεσει, το "Fight club".